Salon Noskowskiego

Znajdujemy się w najokazalszym pomieszczeniu Pałacu Starego. Wiele lat temu nazwaliśmy go Salonem Zygmunta Noskowskiego. Znajduje się tutaj odrestaurowany, przepiękny fortepian Krall i Seidler z roku 1890, który należał do Zygmunta Noskowskiego, kompozytora, dyrygenta i znakomitego pedagoga. Był to dar społeczeństwa XIX-wiecznej stolicy dla dyrektora Filharmonii Narodowej. Na pokrywie znajduje się specjalna tabliczka z wygrawerowanym napisem: “Zygmuntowi Noskowskiemu z okazji 25-lecia pracy kompozytorskiej Rodacy.” Noskowski - pedagog i organizator życia muzycznego, jedna z najwybitniejszych osobistości polskiej kultury w drugiej połowie XIX wieku. Jako kompozytor wszechstronny. Tworzył w stylu późno romantycznym we wszystkich niemal znanych wówczas gatunkach muzycznych. Wieloletni dyrektor artystyczny Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego, dyrektor Filharmonii Warszawskiej. Obdarzony wybitnym zmysłem pedagogicznym wykształcił w ciągu 20 lat całe pokolenie kompozytorów polskich. Do uczniów jego należeli między innymi Apolinary Szeluto, Wacław Lechman, Stanisław Nawrot, Witold Freeman, Grzegorz Fitelberg, Mieczysław Karłowicz, Karol Szymanowski czy Ludomir Różycki. Noskowski zajmował się również krytyką muzyczną, dawał też prelekcje i wykłady o muzyce. Jego kompozycje często wykonywano na koncertach kompozytorskich w Warszawie, Krakowie i Lwowie. Niektóre z nich stanowią do dziś stałą pozycję repertuarową filharmonii. Ciekawostką jest to, że jest autorem śpiewnika dla dzieci do słów Marii Konopnickiej na jeden i dwa głosy z fortepianem z roku 1889.